Greinasafn

2019
 »maí

 »apríl
 »mars
 »febrúar
 »janúar
2018
 »desember
 »nóvember
 »október
 »september
 »ágúst
 »júlí
 »júní
 »maí
 »apríl
 »mars
 »febrúar
 »janúar
2017
2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008

Articles in English

6.5.2015
My dear Erin Olivia.

Read more

3.3.2015
Mi querida Andrea.

Read more

29.5.2014
DE PROFUNDIS : THE VOICE OF ANDALUCIA

Read more

23.4.2013
Curriculum BS

Read more

6.5.2013

Minnigarorđ um Margréti frá Dalsmynni

Fyrsta minning mín um Margréti í Dalsmynni var, ţar sem hún kom í bćinn fćrandi hendi međ ull til ömmu minnar, Margrétar Magnúsdóttur. Ţetta voru vöruskipti milli bóndakonunnar og sjómannskonunnar. Margrét í Dalsmynni hafđi fyrir mörgum börnum ađ sjá. Amma mín átti fjölda barnabarna og sendi nöfnu sinni í Dalsmynni föt af ţeim handa ungviđinu. Í stađinn fékk hún ullina.

Hversu oft sat ég ekki viđ fótskör ömmu á dimmum vetrarkvöldum, ţar sem hún steig rokkinn og spann ullina frá Dalsmynni. Hún spann fínan ţráđ og prjónađi nćrboli á okkur krakkana. Svo prjónađi hún líka nćrbuxur – ögn ţykkari – og klukkur svokallađar, sem viđ stelpurnar klćddumst undir kjólunum. – Ţess vegna varđ okkur aldrei misdćgurt í kuldahretum.

Margrét og Guđmundur voru annáluđ fyrir, hversu barngóđ ţau voru. Fyrir utan sín eigin börn tóku ţau börn annarra til sumardvalar og komu til manns. Ţannig leiddi vinátta Margrétar og ömmu til ţess, ađ ţrjú af mínum eigin börnum fengu ađ njóta sumardvalar í Dalsmynni. Sérstaklega var Snćfríđur, dóttir mín, í miklu dálćti hjá ţeim hjónum. Hún lćrđi ađ ríđa út međ Guđmundi bónda og sinna fé um sauđburđ og réttir. Og fékk ţau eftirmćli frá Guđmundi, ađ ţar fćri fjárglögg og efnileg búandkona. Sjálf sagđi fyrirsćtan, Snćfríđur, ađ hún ćtti sér ţann draum ađ búa í sveit.

Ţessi tengsl leiddu til nánari kynna. Viđ Jón Baldvin fórum helst ekki hjá garđi viđ Dalsmynni. Ţegar Margrét húsfreyja kom í kaupstađarferđ, leit hún gjarna viđ á Vesturgötunni. Hún var fljúgandi mćlsk, hápólitísk og gegnheil framsóknarkona af upprunalegu tegundinni. Ţađ var kostulegt ađ fylgjast međ ţví, hvernig ţrćtubók hennar og krataforingjans leiddi smám saman til gagnkvćmrar vćntumţykju og virđingar. Jóni Baldvini ţótti mikiđ til Margrétar koma og líkti henni jafnvel viđ ömmu sína á Strandseljum – en hćrra verđur sennilega ekki komist í hans virđingarstiga.

Margrét í Dalsmynni var persónuleiki, sem sópađi ađ. Hún lá ekki á skođunum sínum og kvađ fast ađ orđi. Hagmćlskan nćrđist á húmornum, ţar sem mannlýsingar hennar voru oft bersöglisvísur. Hún fann til í stormum sinnar tíđar og fór aldrei í manngreiningarálit.

En ţótt hún vćri félagslynd, var hún engu ađ síđur náttúrubarn. Um bjartar sumarnćtur vakti hún til ađ hlú ađ viđkvćmum gróđri í garđinum sínum? Ţar var hennar einkaveröld. Sjálf var hún eins og sprottin upp úr íslenskri gróđurmold, barn náttúrunnar í sínu upprunalega umhverfi á nesinu undir jökli.

Fyrir jólin 2010 birtist ćvisaga Margrétar eftir vinkonu mína, Önnu Kristíne Magnúsdóttur. Frásagnargleđi Margrétar, atorka hennar og nćmt auga fyrir ţví, sem er sérstakt og eftirtektarvert í mannlífi og náttúru, naut sín vel í međförum Önnu. Bókin sló í gegn. Ţađ sannađi, ađ frásagnarlist heilsteyptrar alţýđukonu, byggđ á lífsreynslu langrar ćvi, átti enn erindi viđ Íslendinga.

Blessuđ sé minning Margrétar frá Dalsmynni,

Vilnius, 6.maí, 2013

Bryndís Schram

Deila á Facebook

Skrifa ummćli

Nafn
Netfang
Skilabođ
Skráđu inn ţetta orđ
í ţennan reit