9.1.2016

Minningaror­ um Finn Gunnlaugsson frß Hvilft Ý Ínundarfir­i

Ůa­ snertir okkur dj˙pt, ■egar vi­ heyrum af andlßti nemenda okkar - vi­ hugsum alltaf til ■eirra sem unga fˇlksins, sem ß lÝfi­ framundan. Vi­ hugsum til ßranna fyrir vestan - ■egar veri­ var a­ skapa Menntaskˇlann ß ═safir­i frß grunni - sem blˇmaskei­s. Frß upphafi voru vonir bundnar vi­, a­ me­ stofnun skˇlans mundi Vestfj÷r­um haldast betur ß ungu atgervisfˇlki. ŮŠr vonir, einar og sÚr, voru kannski ekki raunhŠfar. Meira ■urfti a­ koma til. Engu a­ sÝ­ur hefur skˇlinn ßtt sinn ■ßtt Ý ■vÝ a­ gera flˇru mannlÝfsins, einkum Ý h÷fu­sta­ Vestfjar­a, fj÷lbreyttari og lÝfvŠnlegri.

Vi­ eigum margar gˇ­ar minningar frß samverustundum okkar me­ ■vÝ unga fˇlki, sem tilheyr­i brautry­jendakynslˇ­inni. ═ ■eim hˇpi voru systkinin frß Hvilft Ý Ínundarfir­i. BŠjarheiti­ er sÚrstakt, og persˇnuleiki systkinanna, Halldˇru, MarÝu og Finns, ekki sÝ­ur. Ůau voru eftirminnileg, andlega forvitin, leitandi - tilb˙in a­ fara ˇtro­nar slˇ­ir. Finnur var fÚlagslyndur, tˇk ■ßtt Ý leiklistarstarfi, lÚt a­ sÚr kve­a ß mßlfundum, var virkur Ý andlegu lÝfi ■essa litla skˇlasamfÚlags. Vi­ geymum um hann gˇ­ar minningar og flytjum ■Úr, systkinunum frß Hvilft og fj÷lskyldunni allri hugheilar sam˙­arkve­jur.

Jˇn Baldvin og BryndÝs