Forverar Jóhönnu á stóli forsætisráðherra – þrír talsins – höfðu hver um sig lagt fram sinn ómælda skerf til að stefna þjóðfélaginu út í botnlausar ófærur á fyrsta áratug nýrrar aldar. Þegar þjóðin horfðist í augu við Hrunið í október 2008, blasti við, að það var ekki eitt, heldur allt, sem hafði brugðist. Fjármálakerfið hrundi. Gjaldmiðillinn var í frjálsu falli. Gjaldeyrisforðinn var uppurinn og lánstraustið þrotið. Ísland var í „ruslflokki“. Ríkið, sveitarfélög, fyrirtæki og heimili voru sokkin í skuldir. Atvinnuleysi og eignamissir varð hlutskipti fjölda fólks. Annarra beið landflótti. Stofnanir lýðveldisins – ekki síst Alþingi, vinnustaður Jóhönnu í 30 ár – voru rúnar trausti. Ísland var tekið í gjörgæslu AGS eins og hver annar þurfalingur á vonarvöl.
70 ára: “Heilög Jóhanna”
Þegar Jóhanna Sigurðadóttir beið lægri hlut í formannskjöri á flokksþingi Alþýðuflokksins 1994, sagði hún í kveðjuræðu sinni: „Minn tími mun koma“. Fáum bauð þá í grun, að þetta yrði að áhrínsorðum meira en áratug síðar. Enda þurfti heilt Hrun til, hvorki meira né minna. Þegar Jóhanna Sigurðadóttir beið lægri hlut í formannskjöri á flokksþingi Alþýðuflokksins 1994, sagði hún í kveðjuræðu sinni: „Minn tími mun koma“. Fáum bauð þá í grun, að þetta yrði að áhrínsorðum meira en áratug síðar. Enda þurfti heilt Hrun til, hvorki meira né minna.